Dziś w oparciu o artykuł zamieszczony na TheAthletesVillage, przedstawiamy wam analizę stylu Rebecci Soni… z obrazkami…

Zapraszamy dalej!

Na ostatnich zawodach Pan Pacific, żeńska odmiana Kosuke Kitajimy niemalże pobiła rekord świata na 200m stylem klasycznym, ustanowiony jeszcze w stroju poliuretanowym.

Jak ona to robi?

Po raz pierwszy zachwyciła podczas eliminacji 100 metrów stylem klasycznym, podczas Igrzysk Olimpijskich w Pekinie w 2008 roku.

Płynęła dość szybko, ale nieregularnie, można by powiedzieć, że „nie w tempo”. Oczywiście można jej to wybaczyć, bo były to jej pierwsze olimpijskie kwalifikacje.

Później zakwalifikowała się również na dystansie dwukrotnie dłuższym i praktycznie od tego momentu jest niesamowicie dobra.

Kariera Soni jest świadectwem zarówno determinacji jak i wzrastającej wiedzy na temat samego stylu, co w głównej mierze zawdzięcza swojemu trenerowi – Davidowi Salo.

Soni pływa stylem, w który jest niemalże idealny, pozbawiony często popełnianych błędów, które są zmorą najlepszych żabkarek.

Zacznijmy od Leisel Jones:

Zwróćcie uwagę (3:36 na filmiku), jak Jones wyraźnie zwalnia wykańczając swój ruch ramion. Dzięki jej mocnemu kopnięciu wciąż ma dobry krok pływacki, ale z każdym odepchnięciem ramionami marnuje prędkość, na którą tak dobrze zapracowało kopnięcie. Można zauważyć, że jej pozycja po zanurzeniu pozostawia wiele do życzenia.  Podobnie jak wielu żabkarzy, Jones opiera swój styl na tężyźnie fizycznej i gibkości.

Teraz zobaczmy jak pływa Amanda Beard:

Dobre zbliżenie na jej styl w 3:14 . Beard ma tendencję do zbyt dużego odepchnięcia rękami dlatego dość szeroko wkłada ręce przed siebie i musi się nadmiernie podnosić. Może to wygląda niesamowicie, ale w pływaniu unoszenie się w górę ma nie wiele wspólnego z posuwaniem się naprzód.

Na koniec oczywiście Rebecca Soni (UniversalSports nie udostępnia swoich filmów do zamieszczania na stronach internetowych, dlatego musimy się zadowolić rzuceniem okiem na oknie zewnętrznym- potem wracamy do tekstu...:)):

http://www.youtube.com/watch?v=hwPY0pqv1pk

Soni jest oczywiście taką samą pływaczką jak inne. Jednak jest coś co robi bardzo dobrze i wciąż poprawia w swoim stylu. Chodzi o timing – wyczucie czasu.

Mamy ładnie ukazane to w 1:08 filmiku powyżej. Zwróćcie uwagę, że jej nogi są gotowe do kopnięcia gdy ręce zaczynają swój ruch do przodu.

W porównaniu z Beard i Jones mogłoby się wydawać, że ma krótszy krok pływacki. Bez wątpienia, Soni ani nie kopie ani nie odpycha się rękami tak mocno jak którakolwiek z tych dwóch pływaczek wspomnianych wcześniej.

Niestety w pływaniu, a przede wszystkim w stylu klasycznym gdy zwiększamy siłę odepchnięcia czy kopnięcia, zwiększają się również opory w wodzie. ( Naukowcy udowodnili, że gdy prędkość wzrasta, opory powiększają się do kwadratu, a energia zużyta do płynięcia stylem zwiększa się do sześcianu ! ).

Rebecca Soni można przyrównać do …wodnego robaka. Jej ruchy napędowe są niewielkie, ale doprowadzają do znakomitego wyleżenia,  którego na pewno zazdrości wielu żabkarzy. Ma bardzo dobrą ekonomie ruchów – mało energii traci na unoszenie się do góry lub opadanie, wszystko w jej stylu nastawione jest na płynięcie naprzód.

Soni jest żywym dowodem na to, że jej forma nie została wypracowana w jedną noc albo odkryta w wieku 14 lat. Możemy się zatem spodziewać jej dominacji w przyszłości i podziwiać jak się rozwija.

Tekst na podstawie artykułu ze strony:

http://www.theathletevillage.com/

No26